Toen mevrouw een herseninfarct kreeg, veranderde alles. Na het ziekenhuis en tijdens revalidatie wilde ze vooral één ding: naar huis.

Dat leek even te gaan. Met thuiszorg probeerde ze het weer zelfstandig, maar al snel werd duidelijk dat het niet houdbaar was.

“We modderden eigenlijk maar wat aan,” zegt haar dochter. “En we hadden altijd gezegd: als het gevaarlijk wordt, moet er iets veranderen.”

Dat moment kwam.

Ze trok direct in bij haar dochter en schoonzoon, waar ze uiteindelijk zes maanden woonde.

De familie ging op zoek naar een oplossing die beter zou passen. Een verzorgingshuis of begeleid wonen werd wel bekeken, maar dat voelde voor niemand goed.

“We wilden voorkomen dat ze in een omgeving terecht zou komen waar ze zichzelf alleen maar meer zou verliezen. Dat zag ze zelf ook echt niet zitten” vertelt de dochter.

Wat ze wél zochten, was een plek waar ze haar zelfstandigheid kon behouden en in alle rust kon aansterken.

Via via kwamen ze in contact met Symo Bouw. Zo ontstond het idee van een mantelzorgwoning.

“Daar dachten we eerst helemaal niet aan. We hadden niet verwacht dat dat in onze tuin kon.” Maar na het eerste gesprek voelde het meteen goed. “We kregen echt het vertrouwen dat het kon.”

Tijdens het proces werd de familie stap voor stap meegenomen. “De begeleiding was heel fijn. Er werd echt de tijd genomen en er werd met ons meegedacht.”

Ook in het ontwerp werd praktisch meegedacht. “Wij dachten eerst aan een gangetje, maar dat bleek loze ruimte. Zo kwamen we samen tot een veel betere indeling.”

Zelfs in de details werd meegedacht. “Waar hang je een boiler zodat je je niet stoot? Daar denk je zelf niet direct over na.”

Wat hen vooral opviel, was de betrokkenheid.

“Het was niet: plaatsen en weer weg. Alles werd netjes afgewerkt en als er iets was, werd het meteen opgelost. Zelfs de trampoline is nog verplaatst.”

Sinds de mantelzorgwoning er staat, is er rust gekomen. “Het belangrijkste is dat we allebei weer onze privacy hebben,” vertelt de familie. “Je woont dichtbij, maar toch apart.”

Ze kunnen helpen waar nodig, maar mevrouw heeft weer haar eigen leven. “Ze knapt echt op nu ze weer dingen zelf kan. Dat zit soms in kleine dingen.”

Voor mevrouw zelf voelt het steeds meer als haar eigen plek. “Ik heb alles zelf mogen uitzoeken. Van de vloer tot de keuken. Dat maakt het echt van mij.”

Ook persoonlijke spullen verhuisden mee. “Mijn bank en de stoel van mijn man staan hier ook. Dat voelt heel fijn.”

In het begin was het even wennen. “Toen voelde ik me nog een beetje weggestopt. Maar nu voelt het echt als thuis.”

De mantelzorgwoning heeft vooral iets anders gebracht: tijd.

“Ze heeft hier echt de tijd om aan te sterken en te verbeteren,” vertelt haar dochter. “Dat is fijn.”

“We zijn heel blij dat we deze keuze hebben gemaakt. Anders weten we niet of ze er nu zo bij had gezeten.”